Sağlık Yönetici Adaylarının Bireysel-Sosyal Yenilikçilik ve Proaktiflik Özelliklerini Belirlemeye Yönelik Bir Araştırma

Fatma Mansur, Dilek Uslu

Özet


Bu çalışmada  Ankara’da sağlık yönetimi lisans eğitimi alan yönetici adaylarının bireysel-sosyal yenilikçilik ve proaktif kişilik özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Araştırmaya Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Sağlık Yönetimi bölümü öğrencileri dahil edilerek evrenin tamamına ulaşılmaya çalışılmıştır. Araştırmada verileri elde etmek amacıyla geçerlilik ve güvenilirlikleri test edilmiş olan “ Bireysel Yenilikçilik Ölçeği” (Kılıçer & Odabaşı, 2010); “Sosyal Yenilikçilik Ölçeği” (Eren, 2010) ve “Kısaltılmış Proaktif Kişilik Ölçeği” (Akın, Abacı, Kaya & Arıcı, 2011) kullanılmıştır. Araştırmaya 260 öğrenci katılmıştır. Bireysel yenilikçilik ölçeği dört boyuttan oluşmaktadır. Bu boyutlar değişime direnç, fikir önderliği, değişime açıklık ve risktir.  Bireysel yenilikçilik ölçeğinin puanlanması sonucu sağlık yönetimi öğrencilerinin gelenekçi olmadığı, %46,5’inin öncü, %40’ının ise sorgulayıcı özellikte olduğu görülmüştür. Katılımcılarının bireysel yenilikçilik, proaktif kişilik ve sosyal yenilikçilik özelliklerinin cinsiyete göre anlamlı farklılık göstermediği sonucuna varılmıştır. Katılımcıların eğitim aldıkları sınıf düzeyine göre bireysel yenilikçiliğin fikir önderliği boyutunda istatistiksel olarak anlamlı farklılık görülürken; değişime direnç, değişime açıklık ve risk boyutlarında farklılık görülmemektedir. Katılımcıların proaktif kişilik ve sosyal yenilikçilik özellikleri sınıf düzeyine göre anlamlı farklılık göstermemektedir. Bireysel yenilikçilik kategorileri proaktif kişilik ve sosyal yenilikçilik özelliklerinde anlamlı fark yaratmaktadır. Yenilikçi ve öncü bireysel yenilikçilik kategorisindeki bireylerin proaktif kişilik ve sosyal yenilikçilik ortalamaları diğer kategorilerdekine göre daha yüksektir.


Anahtar Kelimeler


Sağlık yönetimi; yenilikçilik; bireysel yenilikçilik; sosyal yenilikçilik; proaktif kişilik

Referanslar


Akın, A., Abacı, R., Kaya, M. & Arıcı, N. (2011, Haziran). Kısaltılmış proaktif kişilik ölçeği’nin Türkçe formunun geçerlik ve güvenirliği. 11.Uluslararası Eğitim Bilimleri Kongresi, Kıbrıs.

Altuntaş, G. & Dönmez, D. (2010). Girişimcilik yönelimi ve örgütsel performans ilişkisi: Çanakkale bölgesinde faaliyet gösteren otel işletmelerinde bir araştırma. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 39(1).50-74.

Austin, J., Stevenson, H. & Wei-Skillern, J. (2006). Social and commercial entrepreneurship: same, different, or both, Entrepreneurship Theory and Practice, 30 (1), 1-22.

Bateman, T.S. & Crant, J.M. (1993). The proactive component of organizational behavior: a measure and correlates, Journal of Organizational Behavior, 14(2). 103-118.

Bozkurt, Ö. Ç., & Alparslan, A., M. (2013). Girişimcilerde bulunması gereken özellikler ile girişimcilik eğitimi: Girişimci ve öğrenci görüşleri. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 8(1), 7-28.

Budak, F., Kar, A. (2014).The importance of strategic leadership in healthcare management, IIB International Refereed Academic Social Sciences Journal, 15(5). 155-171

Çetinkaya Bozkurt, Ö. (2011). Dünyada ve Türkiye’de girişimcilik eğitimi: başarılı girişimciler ve öğretim üyelerinden öneriler, Detay: Ankara

Demirel, E. T. & Tikici, M. (2004). Kültürün girişimciliğe etkileri. Doğu Anadolu Bölgesi Araştırmaları, 49-58.

Eren, H. (2010).Üniversite öğrencilerinin sosyal yenilikçilik kapasitelerinin teknolojik yenilikçilik eğilimlerine etkisini ölçmeye yönelik bir model önerisi. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Kara Harp Okulu Savunma Bilimleri Enstitüsü Teknoloji Yönetimi Ana Bilim Dalı, Ankara.

Gazi Üniversitesi (2017). Sağlık yönetimi eğitimi. Erişim tarihi: 20 Şubat 2017 http://iibf.gazi.edu.tr/posts/view/title/saglik-yonetimi-59444?siteUri=iibf

Kavuncubaşı, Ş. & Kısa, A. (2002). Sağlık kurumları yönetimi, Anadolu Üniversitesi Yayın No:1429, Eskişehir.

Kılıçer, K. & Odabaşı, H.F. (2010). Bireysel yenilikçilik ölçeği (BYÖ): Türkçeye uyarlama, geçerlik ve güvenirlik çalışması, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38, 150-164.

Lee, S. M. & Peterson, S. J. (2000), Culture, entrepreneurial orientation, and global competitiveness, Journal of World Business, 35 (4), 401-416.

Liang, Z., Short, S.& Brown, C. (2006). Senior health managers in the new era: changing roles and competencies in the 1990s and early 21st century. Journal of Health Administration Education, 23(3), 281-301

Lumpkin, G.T. & Dess, G. G. (1996). Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of Management Review, 21(1), 135-172.

OECD (2017). SMEs, entrepreneurship and innovation. Erişim tarihi: 05.03.2017 http://www.oecd.org/cfe/smesentrepreneurshipandinnovation.htm

Özdemir, F.& Ar, İ.M. (2015). Sosyal yenilik üzerine bir alan araştırması, Girişimcilik ve İnovasyon Yönetimi Dergisi, 4(1). 17-43

Prybil, L.D.(2003). Challanges and opportunities facing health administration practice and educatin. Journal of Healthcare Management, 48(4), 223-231

Rogers, E. M. (1995). Diffusion of innovations. New York: Free

Şahman, İ., Tengilimoğlu, D. & Işık, O. (2008). Hastanelerde yönetimin profesyonelleşmesinin, kurumsallaşma süreci üzerindeki etkisini belirlemeye yönelik alan çalışması, Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(2).1-23

Tabak, A., Erkuş, A. & Meydan, C.H. (2010), Denetim odağı ve yenilikçi birey davranışları arasındaki ilişkiler: belirsizliğe tolerans ve risk almanın aracılık etkisi, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(1). 159-176.


Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 License.